Terug voor de klas

!!! 23 februari!! Vanochtend, na een uitstekend ontbijt, gingen we met de gids wandelen door het stadje. Eigenlijk een dorp, waar alleen de doorgaande weg geasfalteerd is. Voor de rest is het steenslag, of aangestampte aarde. We wilden pennen kopen, dus onder leiding van de gids hebben we diverse winkeltjes (hokjes van aan elkaar getimmerde planken , sommige te lang, andere te kort, met flinke kieren, vaak piepklein) bezocht. Bijna overal volgde er een gesprekje, waardoor gids Diego o.a. ontdekte dat hier nog een familielid van zijn moeder woont. Maar geen pennen. Uiteindelijk zei een vrouw op straat, dat die in haar winkel wel op voorraad waren. Dus liepen we een eindje met haar mee en kochten daar voor 150 Dobra een doos met 50 pennen. (ongeveer 13 cent per stuk) Op naar de basisschool, die hier ook groep 1 t/m 8 kent. 's Ochtends gaat de ene helft naar school, 's middags, vanaf 1 uur de andere helft. De directeur vond het een  goed idee om de pennen eerlijk te verdelen over alle groepen. Dus mocht ik 8x voor sinterklaas spelen, dwz. de leerkracht van de groep wees 5 kinderen aan die een pen verdienden (nodig hebben), die kwamen naar voren en kregen van mij een pen. Het was overal kort en krachtig: de kinderen overrompeld en verlegen en aangezien we elkaars taal niet kennen viel er ook niets te bepraten. Behalve dat ze keurig in opdracht "obrigado" zeiden. Harry zag in groep 7 hoe een meisje vlug een pen wegstopte in haar etui, hopend er één te krijgen. Maar die vlieger ging niet op. Ik heb geen poging gedaan om " Head, shoulders, knee and toe" met ze te zingen zoals op de Molukken. Daar was de sfeer spontaan, hier afwachtend. En niet alleen door verlegenheid, het lijkt wel of het in hun genen zit om afwachtend of argwanend te zijn. Het viel op hoe netjes dit gebouw uit 1962 er uitzag, van buiten en van binnen. Goede verlichting bijvoorbeeld, schone vloeren, geen kapotte ramen. Verderop bij de kerk heeft Harry een non, die huishoudster was bij de priester, gesproken. Een vrolijke jonge vrouw, van de Zusters van Theresa (of zoiets). 

In een buitenwijk waren drie jongens van een jaar of elf bezig met een spel, dat vernuftig was en van technisch inzicht getuigde. Men neme een buitenband (formaat ongeveer fatbike, die hier gelukkig niet zijn), 2 rechte stokken, ongeveer even lang, een plastic  bekertje, of onderkant van plastic fles. En...., niet te vergeten: breadfruit! Smeer de binnenkant van de band goed in met de vettige smurrie uit de breadfruit (dit is het smeermiddel), zet het plastic bekertje erin, de 2 stokken daar weer in; één links en één rechts van de band, en lopen of rennen maar met je éénwieler. Erg leuk om te zien en vele malen beter dan de mobiel, waar ze hier nekkramp van krijgen.

Na de lunch zijn we naar nog een aanplant van cacao gegaan in het secundaire regenwoud. (Nu wil ik voorlopig geen plantage meer zien) Het was toch weer de moeite waard. O.a. om de piepkleine bloempjes van de cacao te zien: kleiner dan mijn pinknagel! En daar komt dan een cacaovrucht van 20 cm uitgroeien. Ook leuk: een paar jongens klommen met machete in een hoge boom om jackfruit er uit te halen. Onze gids brak er één open en verdeelde de eetbare stukjes. Ronduit lekker, met een smaak en geur die in de verte aan banaan doet denken, maar toch heel anders is. Later in de middag begon het te regenen. Er kwam geen eind aan en het werd steeds heftiger. Het duurde meer dan anderhalf uur. Uiteraard ging het dak op verschillende plekken lekken. Niet in onze kamer gelukkig, hoewel hij er misschien van zou opknappen: stevig schrobben en boenen. Nou ja, we gaan morgenochtend hier weg en zullen hier niet meer terugkomen. Ondanks de Chefkok.