Terug naar de - andere - kust

De taxi zou er om 10 uur zijn, dus hadden we de tijd om rustig te ontbijten. De lucht achter Rolas was dreigend donkergrijs. Mooi om te zien, maar vast een voorbode voor een stevige bui. Het werd uiteindelijk een pittige onweersbui met veel inslagen op zee. Rond 9 uur kregen wij ook de volle laag, althans wat regen en storm betreft. De gele bladeren vlogen door de lucht alsof het herfst was. Het onweer zelf trok op zee aan ons voorbij. Een week geleden vond de gids dat zoveel regen in februari toch wel bijzonder was. Pas in maart (en dat is het nu bijna) mag het stevig regenen. De niet geasfalteerde steenslagweg had er de afgelopen dagen duidelijk onder geleden. Zeker op hellingen zag je dat er veel steen was weggespoeld, het waren snelstromende beken geweest die diepe geulen hadden uitgesleten. Nog meer gehobbel dus dan op de heenweg. Er werd ook vandaag weer een stukje geasfalteerd, maar met zoveel heftige regen lijkt me dat haast niet te doen. De hele rit duurde ruim 2 1/2 uur. Een uur langer dan gemiddeld, maar een kwartier hangen achter een tractor, zwaarbeladen met oliepalmvruchten houdt flink op.

In Sao Toméstad zijn we na het inchecken met een taxi naar het centrum gegaan, voor zo weinig geld dat we achteraf bedachten dat misschien toch niet elke gele auto een taxi is. Dat was ons nl verteld. Dit was waarschijnlijk iemand die het wel prima vond om iets bij te verdien nog vóór het weekend. We kwamen op een markt terecht. Het bekende verhaal: iedereen zit op straat met de handel naast zich. Op een stukje plastic de stapel kleren, of groente, of fruit, zoete aardappels, enz. In grote en kleine teilen de vis. Het spel van "ik wil wel/niet  de foto" kon weer beginnen. We kunnen niet peilen of het serieus is of niet, maar het is een feit dat vrij veel viswij.., eh sorry; visdames heel agressief schreeuwden, ook al deed je geen enkele poging om een foto te maken. Harry stapte op één af en zei luid en duidelijk in het Nederlands dat ze niet zo onaardig moest doen. Ze begon nog harder te schreeuwen. We hebben vriendelijk gezwaaid en zijn doorgelopen. Mevrouw was nog steeds beledigd, maar veel - mannelijke - omstanders lachten haar uit. Ik heb geloof ik niet één foto gemaakt.  Wel van koloniale gebouwen. Er staan er veel hier in het centrum,  maar het merendeel zwaar verwaarloosd. De sfeer van Havana, maar daar zag het er destijds (1997) beter uit. Er is wel interesse om te restaureren, maar zeker hier ontbreekt het aan geld. Een aantal overheidsgebouwen en banken zit in een mooi oud pand. We zagen vanaf eenbar op een dakterras dat een pand gerestaureerd, of verbouwd? wordt. Er wordt een betonnen skelet tegenaan gezet. Hoe zal dat er over een jaar uitzien?

Hierna werd het tijd om de taxi terug te nemen. Bij de taxistandplaats vroegen ze nu bijna het dubbele van de heenweg. Dus zijn we ieder achterop een brommer gaan zitten en " scheurend over 's Heeren wegen" weer terug naar het hotel. Nog steeds duurder trouwens dan op de heenweg in een oude Toyota.

Vanavond gegeten in de tuin bij een ander hotel. Vlakbij onze tafel zat - vol in het zicht - een groep van 12 gehoorgestoorden. Ik heb hopelijk onopvallend, maar wel redelijk gebiologeerd, zitten kijken hoe het daar aan toeging. Het leek een geanimeerd gezellig gesprek, maar ik vraag me dan af: op welke manier krijg je het woord. Heel erg wapperen met je handen? Het heeft niets met onze reis in Sao Tomé te maken. Weet ik. 

Morgen nog één excursie. Een soort verrassingsuitstapje. Ben benieuwd.