Nog verder zuidelijk

Onze chauffeur stond precies op de afgesproken tijd klaar om ons verder te brengen. Best een prestatie omdat, ook al is de afstand (slechts) 60 km, door de slechte wegen de gemiddelde reistijd 1 uur is (zegt Gmaps). En de wegen werden nadat we aan onze rit van vandaag begonnen alleen maar slechter. We namen zonder spijt afscheid van de Roça, vooral ook omdat er bij het afrekenen diverse fouten in de rekening ten nadele van ons zaten. 2 flessen wijn in rekening gebracht terwijl het juist zo onaardig was dat we geen fles kregen omdat "de voorraad op" was. Terwijl mensen naast ons net een fles besteld en gekregen hadden. Verder was de gastheer alleen gastvrij naar mensen met wie hij Portugees kon praten. Eigenlijk vonden we dat het vervelendst. We hebben de rekening recht kunnen zetten en streep eronder.

Dit was de eerste rit met een chauffeur die niet één woord Engels beheerst. We vroegen ons af of dat zou werken, maar het verliep prima. De piek die we eergisteren door de bewolking niet konden zien, zagen we nu regelmatig van verschillende afstanden. En dus steeds dichterbij toch maar weer een foto gemaakt. De Pico Cão Grande is 663 meter. Het is een zog. vulkaanplug. Na de laatste eruptie van de vulkaan is de magma in de pijp gestold en in de miljoenen jaren daarna is de berg geërodeerd, maar de keiharde gestolde lava bleef staan. Bijzonder om te zien. De route van vandaag was niet lang (33 km), maar we wisten er anderhalf uur over te doen. Het grootste stuk van de weg was in onderhoud, bijv. om asfalt te vervangen. Maar van dat onderhoudsgedeelte was (geschat) 80% alleen nog maar voorbereid op asfalt. Dwz tussen stevig beton in de bermen alleen maar steenslag. Dat had als voordeel dat we vrij rustig om ons heen konden kijken en zo zagen we kilometers lang aanplant van oliepalmen: strak in het gelid, slecht voor de biodiversiteit en erg saai.  Verrassend genoeg is de vrucht heel bijzonder. Bij de foto's van 22 februari zie je hem staan. Ik heb de tekst wat aangepast: toen wist ik nog niet dat dit een oliepalmvrucht was. Ze waren aan het oogsten, dus er lagen er nogal wat langs de weg. Omdat de auto vaak langzaam reed door de steenslag maakte ik door het openstaande raam regelmatig foto's. Niet iedereen vond dat leuk en zo kreeg ik een plensje (mikken bleek toch lastiger dan gedacht) water naar mij gegooid door een boze vrouw.

We zitten nu in Porto Alegre op het zuidelijkste puntje in een Ecolodge op zo'n kilometer van de evenaar. Daar gaan we morgen even over heen springen, maar eerst een vroege wekker: om 5 uur morgenochtend worden er baby zeeschildpadjes losgelaten, die vannacht uit het ei kropen. Blijkbaar hebben ze die even apart gehouden....?