Verhuizen

19 februari Dat ik gisteren het verhaal niet op internet zette had 2 redenen: een oude matig werkende tablet, die langzaam op gang komt en soms een stap of opdracht overslaat. De andere reden is dat ik gisteren de hele dag last had van mijn ingewanden. Mijn arts noemt het een spastische darm, ik zeg altijd dat als er een bacterie in een menigte mensen rond zoemt, hij (of zij?) in principe altijd voor mij kiest. Ik was niet ziek, niet echt beroerd, maar functioneerde op een niveau van 80% ofzo. Dus ook niet gecontroleerd of mijn "publicatieopdracht" was uitgevoerd. Vandaag zat die bacterie er nog steeds tot en met dit moment. Morgen lijkt een pittig programma te worden, dus hopelijk wordt het ondier in en door mijn slaap vermoord.

Vandaag was eigenlijk een makkie, behalve het behoorlijk vroege opstaan.  Ons vliegtuig vloog pas om 10 uur, maar ook hier moet je ruim van te voren aanwezig zijn, vanwege de overboekingen. Alles ging natuurlijk goed en om kwart over 12 waren we in het volgende hotel op het hoofdeiland Sao Tomé. Een totaal andere sfeer: 30 witte bungalows verspreid over een grote oppervlakte. Het resort ligt op een enorm groot terrein. Nadat we de toegangspoort door waren moesten we nog zeker 10 minuten al dalend in een soort regenwoudpark verder rijden. We hebben de middag doorgebracht met relaxen aan en zwemmen in de oceaan. Watertemperatuur: 27 graden! Golfslag binnen de baai: geen.

Vanavond in het nieuwe restaurant gegeten. Dat hield in: een erg uitgebreide goede borrelplank met (voor het eerst hier) erg lekkere kaas, plakjes parmaham, uitstekende zachte salami en nog andere lekkere vleeswaren. Lekkere wijn erbij. Uitstekend. Daarna hebben we nauwelijks nog iets genomen van het buffet en maar heel weinig van het dessert. Jammer is wel dat in dit hotel werkelijk niemand Engels begrijpt, laat staan spreekt. Om aan een zoutvaatje te komen moet je een klein toneelstukje doen, het woord "salt" zegt ze niets. Dus vragen naar de naam van een worstsoort op de borrelplank is een heilloze weg.