Een wandeltocht

20 februari. Rustig aan doen was vandaag niet aan de orde. Wel heb ik serieus overwogen om niet mee te gaan met de geplande excursie, maar dan had Harry in zijn eentje moeten gaan en was ik de hele dag alleen op het resort. Dus wel op pad vandaag ( sorry, maar bedankt voor de goede raad, die ik overigens pas kon lezen na terugkomst in "Le Club Santana") en met wat hulpmiddelen zoals daar zijn: paracetamol. Een wondermiddel merkte ik ook nu weer! En eind goed, al goed: ik voel me weer prima!

Met gids Diego, die gelukkig redelijk goed en idem verstaanbaar Engels spreekt, op weg naar het binnenland. Eerst naar een waterval, die op het hoogtepunt van de regentijd (vanaf half maart) nog veel indrukwekkender moet zijn dan nu. Daarna richting het beginpunt van onze wandeltocht. Dat betekende 20 minuten over een pad vol kuilen, gaten in de weg, flinke losliggende stenen en ook een ruime hoeveelheid bochten. De auto schudde zo heen en weer, dat je er bijna misselijk van werd. Je moest je echt vasthouden om niet constant hard tegen raam, deur of dak aan te botsen. Blij dus toen we uit konden stappen. De wandeltocht begon met zon, maar we liepen vnl in de schaduw van struiken. Koffiestruiken om precies te zijn. Ik kan nu de Robusta en Arabica uit elkaar houden. Soms zie je een tak vol met groene bonen en een paar mooie witte bloempjes. Aan diezelfde tak kunnen ook nog rijpe, rode bonen zitten. Kortom: het bloei- en groeiproces loopt continu door, niet specifiek afhankelijk van een seizoen. Er waren ook velden met groenten en af en toe een stukje regenwoud. Secundair regenwoud heet dit als het oorspronkelijke woud is aangetast door landbouw. Andersom kan ook; een verlaten plantage bijvoorbeeld wordt overgenomen door de natuur, maar in het nieuwe regenwoud blijven cultuurplanten als cacao en koffie staan. Na een tijdje kwam een donkere wolk dichterbij en plotseling begon het te regenen. Diego opende zijn rugzak en tevoorschijn kwamen 3 grote capes. Even later zagen we er uit als een soort Hobbits, compleet met wandelstok. Het pad van rode aarde werd snel een glibberige modderzooi en aangezien we ook aan het stijgen waren kwamen er beekjes omlaag. De bedoeling was om ongeveer 400 meter te stijgen naar een kratermeer, het pad werd steiler en de begroeiing werd primair regenwoud. Dat betekende ook steeds meer knoestige wortels die het pad overstaken en er voor zorgden dat er watervalletjes ontstonden vanuit soms onverwacht diepe poelen. De vele rotsblokken hielpen wat dat betreft ook niet. Binnen no time had ik kletsnatte voeten en sleepte ik per schoen ongeveer een kilo klei mee. De bui duurde niet heel lang, maar was hevig en vanaf 400 meter boven ons stroomde een riviertje omlaag waar we doorheen ploeterden. Langzaamaan werd het wel weer een klein stroompje, maar plassen en modder verdwenen niet. Het woud was prachtig, maar we keken vooral naar plekken om onze voeten neer te zetten. Na bijna anderhalf uur waren we op ruim de helft van de klim en besloten we er een punt achter te zetten en terug te gaan. Het werd te vermoeiend. Ik zag vooral op tegen een nog langere afdaling. Van de weg terug herinner ik me alleen maar de grond gezien te hebben. Eén keer ben ik onderuit gegaan, twee keer kon ik me nog net vastgrijpen aan een stam. Beneden aangekomen voelde ik me uitgeput en zat ik van het middel tot mijn voeten onder de modder. In het hotel heb ik alles (ook de schoenen) onder de douche gegooid en heb daar lang staan schrobben. Hierna zijn we naar de oude plantage Monte Café gegaan. Er is veel documentatie over die tijd en er zijn een paar foto's uit ongeveer 1860. Elke ochtend om 5 uur luidde de klok voor het appèl op het grote veld, 's middags om 5 uur opnieuw appèl onder toezicht van de grote baas vanaf zijn balkon. Als er een slaaf verdwenen was, werd iedereen gestraft. Waar hebben we dat toch eerder gehoord? O ja......: Concentratiekamppraktijken. Er stonden nog veel oude gebouwen zoals het ziekenhuis, de eetzaal, het grote ooit statige woonhuis (maar alles zou flink gerestaureerd moeten worden) en de slaven"huisjes", die piepklein zijn. Schrijnend om te zien dat er ook nu nog mensen in wonen. Het was een compleet dorp en ook nu nog compleet bewoond, dus veel mensen op straat. In het winkeltje heb ik lekkere maar schrikbarend dure Arabicakoffie gekocht: 250 gr voor €8,--. Ik zie het maar als ontwikkelingshulp.