Naar Het zuiden

22 februari. Het verhaal van gisteren is verdwenen. Ik heb het zeker weten wel 'gepubliceerd' , maar ik kom het niet tegen. Vanavond een herkansing met een nieuw verhaal. Gisteren was het overigens niet meer dan een aantal opvallende dingen van de afgelopen week. We hadden gisteren nl geen programma.

Vandaag om 9 uur vertrokken van Le Club Santana. We gaan weer verder naar het zuiden, tot we overmorgen op het zuidelijkste puntje van dit eiland komen. De eerste stop was opnieuw een grote plantage: Roça Agua Izé. In de hoogtijdagen waren hier 3000 "werknemers", waarvan de grote meerderheid slaaf. Er was hier geen school, want de slaven uit Mozambique, Angola, Kaap Verdië hadden al onderwijs gehad in hun eigen land (??). Voor de kinderen van slaven werd onderwijs niet nodig gevonden.  Dat bracht ze maar op ideeën vermoed ik. Bijzonder was de opbouw van het dorp (want dat is het in feite). Onderaan de heuvel, dicht bij de zee het huis van de eigenaar, dan een groot veld erachter en dan de 1e lijn woningen. Redelijk grote huizen, bedoeld voor de Europese werknemers, op de 2e lijn wat mindere woningen voor de contractarbeiders en de 3e lijn was bestemd voor de armetierige slavenhuisjes. Verder weg, op de top van de heuvel 2 ziekenhuizen. De nieuwste uit 1914 is een architectonisch juweeltje. Ook al is het enorm vervallen. Van boven lijkt het op de opkomende zon met 4 of 5 stralen. Op beide verdiepingen van dit gebouw wonen gezinnen. Ze hebben onderzoekskamers ingenomen, of buiten een oud toilet omgebouwd tot woningen. Heel armoedig! Ik word er bijna triest van als ik het zie. De gids vertelde dat het aan geld ontbreekt om het goed te restaureren, maar het zou een mooi hotel kunnen worden. En er zijn vage ideeën voor. Ik ben bang dat het wishful thinking is. Het bezoek maakte wel weer indruk.

Hierna via  een paar mooie stranden verder naar een waterval, een uitzichtpunt waar geen uitzicht was door de bewolking, richting ons hotel voor 2 nachten: Roça Sao Joao des Angolares. Het is opvallend hoeveel prachtige stranden met licht zand er zijn. Omdat dit een vulkanisch eiland is hadden we zwarte stranden verwacht. Het hotel is -zeker na alle luxe- een flinke tegenvaller. Een op zich mooi karakteristiek koloniaal plantagegebouw, maar erg vervallen, met een onplezierige staf. Geen airco, maar plafondventilator. Alleen werkt die niet. Er was ook geen water. We hebben een andere kamer gekregen waar de ventilator het wel doet. Inmiddels is na 3 uur het water weer gefixed. We zullen erg opgelucht zijn als we overmorgen weer vertrekken. Tot die tijd maar doen of we 30 zijn.

Één bijzonderheid is wel leuk. Het restaurant hier is wereldberoemd in Sao Tomé. Alsof je bij de Librije gaat eten. Misschien is de kok bij culi's onder ons wel bekend: Joao Carlos Silva. We vielen met de neus in de boter. Een 7gangenlunch, beginnend met een kleine proeverij om de smaakpapillen wakker te krijgen. Om te beginnen een verse cacaoboonpit, om op het vliesje er omheen te zuigen. Lekker fris. Daarna 1 pepertje met kleine stukjes gember. En tenslotte een stukje chocolade van 75 % met een bodempje goede rode wijn. De lunch was goed, sommige gangen heel goed. Maar het gedrag van een groot deel van de staf zorgde voor te veel ergernis